Na początku była ciemność
I wtedy przybyli obcy
Byli rasą równie starą jak sam czas
Ich technologia nie miała sobie równych.
Posiedli zdolność zmieniania rzeczywistości za pomocą myśli.
Zdolność tę nazywali dostrajaniem.
Jednak ich rasa wymierała.
Ich cywilizacja ulegała powolnej zagładzie.
Więc opuścili swój świat w poszukiwaniu antidotum na własną śmiertelność.
Podróż po bezkresach kosmosu doprowadziła ich do
małej, niebieskiej planety w najdalszym zakątku galaktyki.
Naszej planety.
Wydawało im się, że właśnie tutaj znaleźli to, czego szukali.
Oto ja. Doktor Daniel Paul Schreber.
Jestem człowiekiem, który pomaga im prowadzić doświadczenia.
Zdradziłem własny gatunek.
Mroczne miasto
Jest pan zmieszany, wystraszony. Proszę się nie bać. Pomogę panu.
Kim pan jest?
Lekarzem. Proszę mnie wysłuchać.
Stracił pan pamięć. Przeprowadzono eksperyment, ale coś się nie udało.
Skasowano panu pamięć.
Rozumie mnie pan?
Nie. Co się dzieje?
Poszukują pana pewni ludzie. Musi pan z tamtąd uciekać.
Halo? Jest pan tam?
Hej panie Murdock. Dzwonili z kafeteriii.
Mówią, że zostawił pan u nich swój partfel
Radzę po niego iść.
Zwłaszcza, że zapłacił pan za trzy tygodnie.
Które właśnie minęły.
Jestem tu od trzech tygodni?
Wszystko jest dokładnie zapisane. Co do dnia.
Księga meldunkowa jest bardzo skrupulatnie prowadzona
Zapłacę jak wrócę.
Mam nadzieję. W tym hotelu mogą mieszkać tylko ci, którzy płacą.
Zasady obowiązują wszystkich. Trzy tygodnie i ani dnia dłużej.
Gdzie jest pan Murdock?
Właśnie wyszedł.
Śpij. Śpij sobie smacznie.
Słodziutka. Powiedział, że jest lekarzem twojego męża.
I chciałby z tobą rozmawiać.
Przepraszam.
Doktor Sch...? Schreber. Proszę wejść.
Pani musi być Anną Murdock.
Dziękuję, że zgodziła pani się przyjść tak szybko.
Co to jest?
Przeprowadzam prosty eksperyment, który pomoże mi w badaniach.
Nic nie rozumiem. Powiedział pan, że jest lekarzem mojego męża.
Ale on nigdy o panu nie wspominał.
Prawda jest taka, że pani mąż przychodził do mnie od dłuższego czasu.
Nie mógł się pogodzić z uczuciem zdrady wynikającym z waszych problemów małżeńskich.
- Powiedział panu o tym? - Owszem.
Kiedy widziała go pani po raz ostatni?
Kilka tygodni temu. Spakował się i wyszedł.
Był bardzo zły na mnie.
Domyślam się jak bardzo musi pani to przeżywać.
Chciałbym by uważała mnie pani za swojego przyjaciela.
Obawiam się, że John przeżywa załamanie nerwowe.
Połączone z całkowitą utratą pamięci.
- Chyba nie mówi pan poważnie? - Obawiam się, że tak.
Może mieć halucynacje. Może być agresywny.
Jeśli chciałby się z panią spotkać proszę mi natychmiast o tym donieść.
W obecnym stanie pani mąż poszukuje tylko jednego... samego siebie.
Dzień dobry panie Murdock. Nazywa się pan Murdock. Prawda?
Pan J. coś tam Murdock.
Co może oznaczać to J.? Justin? Jerry? Nie mam pojęcia.
Nazywam się Jason... John... Jak leci? Witam. Jack Murdock.
Muszę wziąć się w garść.
Mówiłem facetowi, żeby zapłacił. Bo trzy tygodnie już minęły.
- Gdzie nasz szczęśliwy zwycięzca? - Na górze. Pokój 614.
- To prostytutka. - J. Murdock.
- Jak się nazywasz? - O pan inspektor Bomsted.
Masz rozwiązaną sznurówkę.
Ciszę się, że to pan. Podobno detektyw Walinsky dostał świra.
Nie prosiłem o tę sprawę.
- Przepraszam? - A to pan.
- Zostawił pan portfel. - Kiedy?
- Kiedy pan tu był. - A kiedy to było?
Wtedy kiedy zostawił pan portfel. Nie pamięta pan?
A dokąd to?
- Do domu. - A gdzie to jest?
Nie macie nic lepszego do roboty?
Ja tylko wypełniam swoje obowiązki.
Znowu kogoś zamordowano. Może powinniście szukać mordercy zamiast przesiadywać na kawce.
Spadajcie już.
No chodź.
- To już szósta prostytutka. - Na to wygląda.
Pracowity z niego gość.
Od kiedy morderca zatrzymuje się by ratować złotą rybkę?
Nie mam pojęcia.
Dlaczego dopiero teraz się tym zająłeś? Walenski wystawił nas na pośmiewisko.
Pan wybaczy inspektorze, ale znam Ediego od dawna. Jest dobrym policjantem.
Tamten Edi już dawno odszedł.
Dajcie mi porozmawiać z Bomstedem.
Trzymajcie go.
Puśćcie mnie. Zostawcie mnie.
Stąd nie ma żadnego wyjścia.
Boże, czy wy tego nie widzicie?
Puśćcie mnie. Puśćcie. Nie zrobię wam krzywdy.
- Kto to był? - Walinski.
To kara za grzechy. Prawda?
Czym ja sobie na to zasłużyłem?
- Od czego tu zacząć? - Zamknęli tu wszystkie informacje zebrane przez Walinskiego.
Lepiej by zrobili zamykając jego samego.
Nie ma to jak zdrowa paranoja.
Inspektorze Bonested!
Chciałabym zgłosić zaginięcie mojego męża.
Proszę to zrobić w recepcji.
Skierowali mnie do pana.
Nazywa się John Murdock.
- Czy te nazwiska coś pani mówią? - Nie
Kim są te kobiety? Dlaczego poszukuje pan mojego męża?
- Chce pan go o coś oskarżyć? - Być może o morderstwo.
Czyje?
Której?
Wszystkich.
Przepraszam nie chciałem pani przestraszyć.
Nie powinnam tu przychodzić. To był błąd.
Pani Murdock proszę mnie wysłuchać.
Nie żyjesz? Czy może jeszcze oddychasz?
Jak masz na imię?
John
Pasuje jak ulał.
Tak
Tak sobie myślę...
To co robisz jest raczej niebezpieczne w obecnych czasach.
- Skąd wiesz, że nie jestem mordercą? - Nie wyglądasz na mordercę.
Czemu pytasz? Lubisz coś nietypowego?
"Kolejne morderstwo".
"Zabójca nadal na wolności"
Już wiesz do czego jesteś zdolny.
Kim jesteście?
Mógłbym zadać ci to samo pytanie.
Śpij. Teraz śpij.
On umie "dostrajać".
Musimy coś zrobić. Ten człowiek jest niebezpieczny.
- Podobno może dostrajać. - To niemożliwe.
Widzieliśmy to na własne oczy.
Kiedy implant się nie przyjmie, ludzie zachowują się irracjonalnie gdy się obudzą.
Są niczym zagubione dzieci. Ten rzeczywiście jest inny.
Co na to doktor?
Doktor jeszcze nie przyszedł.
- A Pan Szybki? - Nie ma już Pana Szybkiego.
Pan Szybki nie żyje.
Biedny, biedny Pan Szybki.
Czy Pan Księga już wie?
A miałbym czegoś nie wiedzieć Panie Dłoń?
Chcieliśmy zebrać więcej danych.
Nic nie będziemy o nim wiedzieć do czasu do czasu gdy go złapiemy.
Musimy mieć tego człowieka.
Mam nadzieję, że dobrze się czujesz.
Tak mi przykro.
Czy w ten sposób chciałeś mnie ukarać?
Jeśli tak to wiedz, że wcale mi się to nie podobało.
Nie mam pojęcia o czym ty mówisz.
W kieszeni znalazłem te klucze. To oznacza, że mieszkam tutaj.
- Ty pewnie jesteś moją żoną? - "Pewnie"?
John! Ty na prawdę nie wiesz kim jestem?
Zadzwonił do mnie twój lekarz i powiedział, że możesz być w takim stanie.
Mój lekarz?
Tak. Nawet dał mi wizytówkę.
Koniecznie chce cię znaleźć.
Mam wrażenie jakby to wszystko toczyło się obok.
Co się ze mną dzieje? Dlaczego poszedłem do lekarza?
Miałam romans.
A ty jesteś na mnie zły.
Doktorze Schreber.
Żałuję, że musiałem znaleźć pana właśnie tutaj.
Wie pan jak bardzo nie lubimy wilgoci.
- Przepraszam. - Nie przyszedł pan.
Bałem się. Wiecie, że mam słabe serce.
Pańska słabość to nie słabe serce.
Oto co znaleźliśmy w jego pokoju hotelowym.
Czy będziemy musieli znów sfabrykować wspomnienia pana Murdocka?
Próbowałem wprowadzić implant, ale on się obudził i wytrącił mi strzykawkę.
W takim razie niczego nie pamięta?
Tylko fragmenty. Procedura została przerwana.
Chyba wcześniej zdążyły się wam takie przypadki?
Nie takie jak ten. Ten potrafi dostrajać.
Niemożliwe. Tylko wy posiadacie tę zdolność.
Przygotuje pan kolejny implant. Prawda?
Oczywiście. Mam go zaimplantować?
Nie. Wykorzystamy go w inny sposób.
Dochodzi północ doktorze.
Tę rozmowę będziemy kontynuować po dzisiejszym dostrajaniu.
Ale tym razem już bez żadnych opóźnień.
Mam nadzieję, że to był ostatni przypadek pańskiej niekompetencji.
- Poszukuje cię policja. - Wiem czytałem gazety.
"Zabójca nadal na wolności"
Zanim tu przyszedłem byłem z jedną z tych kobiet.
Nie rozumiem cię.
Poznałem ją w kafeterii.
Pewnie chciałem się sprawdzić.
Może nic nie pamiętam i nie wiem kim jestem. Ale na pewno nie jestem zabójcą.
Wierzę ci.
Naprawdę?
To samochód, którym przyjechałam.
Przywiózł mnie ten policjant.
Nie wiedziałam, że jeszcze tu jest.
Nie ruszaj się.
- Chwileczkę. To nie on. - Proszę się odsunąć.
Nie jestem zabójcą.
W obecnej chwili jest pan podejrzanym. Proszę się poddać i wytłumaczyć.
Na pewno pan w to nie uwierzy.
Proszę mówić.
Ktoś mnie ściga. Kilku mężczyzn, którzy chcą mnie zabić.
Nawet nie wiem kim oni są.
Ale kto będzie słuchał szaleńca.
- Proszę się cofnąć pani Murdock. - Uciekaj.
Dlaczego nikt mnie nie słucha?
Murdock stój.
- Daleko jeszcze? - Jesteśmy prawie na miejscu.
Czy wie pan jak dojechać do "Shell Beach"?
Jasne. Spędziłem tam swój miesiąc miodowy.
Trzeba jechać Main Street na zachód a potem... do skrzyżowania...
To zabawne. Nie mogę sobie przypomnieć. Ale na pewno trzeba jechać Main Street.
Przykro mi inspektorze, że nie mogłem panu pomóc, ale jestem umówiony.
Dziękuję, że poświęcił mi pan swój czas.
Jest coś co mnie zastanawia.
W swojej pracy miałem styczność z wieloma mordercami,
Może dostatecznie go pan nie poznał?
Nie, ale potrafię poznać gdy ktoś mnie okłamuje.
Pan wybaczy, ale chyba troszeczkę lepiej znam się na psychologii.
Chętnie wysłucham kilku uwag.
Proszę bardzo. Weźmy na przykład pana.
Jest pan silni umotywowany.
Przywiązuje pan ogromną wagę do szczegułów.
Powiedziałbym, że prowadzi pan samotniczy tryb życia.
Proszę wybaczyć inspektorze, ale na prawdę muszę już iść.
Wejdź
- Co z nim? - Bez zmian.
Walinski. To ja Frank.
Wejdź Frank.
Zamknij drzwi.
Odziedziczyłem po tobie kilka spraw.
Takich, po których można zrobić karierę.
Albo ją przekreślić.
Wiem pracowałem nad tą sprawą.
Wiem. I co się stało?
Nic się nie stało Frank. Spędzałem sporo czasu w metrze.
Jeżdżąc w kółko i myśląc w kółko o tym samym.
Stąd nie ma wyjścia.
Znam każdy zakamarek tego miasta.
Twoja żona boi się ciebie.
To nie jest moja żona. Nie mam pojęcia kim ona jest.
Nie mam pojęcia kim my wszyscy jesteśmy.
- Czemu tak uważasz? - Myślisz czasami o przeszłości?
Chyba tak. Jak Wszyscy.
Staram się przypomnieć sobie szczegóły z mojej przeszłości.
Im bardziej się staram tym mniej mogę sobie przypomnieć.
Zupełnie jakby to wszystko było tylko snem.
A kiedy się obudzę będę zupełni kimś innym.
Kimś totalnie innym.
Widziałeś coś prawda?
Coś co dotyczy tej sprawy.
Nie ma żadnej sprawy. Nigdy nie było.
To tylko jeden wielki żart.
To jest żart.
Zadanie na dzisiejszą noc to zmiana siedmiu życiorysów.
Ze szczególnym uwzględnieniem wspomnień z lat dzieciństwa.
Cudowne są wspomnienia.
Te są nadal ciepłe.
O czym są te wspomnienia?
Wspomnienia wspaniałego kochanka?
Katalog podbojów? Wkrótce się dowiemy.
Panu na pewno by tego nie docenił. Prawda? Panie... jakkolwiek panu na imię.
Zwłaszcza lista podbojów, której pan by nie zrozumiał.
Zobaczmy.
Kapka nieszczęśliwego dzieciństwa.
Odrobina buntu nastolatków.
I wreszcie tragiczna śmierć w rodzinie.
Doktorze
Pan Księga
Dlaczego Murdock nie zasypia w trakcie dostrajania?
Nie wiem.
Może jest kolejnym ogniwem łańcucha ewolucji.
I potrafi się dostosować do nowego otoczenia.
Czego się spodziewaliście?
Poszukujecie ludzkiej duszy. To jest cel tego małego zoo.
To dlatego zmieniacie świat i ludzi każdej nocy.
Może wreszcie znaleźliście to na czym wam zależy.
Tylko, że spodziewaliście się czegoś całkiem innego.
Zapanowanie nad naszymi zdolnościami zajęło by wam kilka długości waszego życia.
Więc żaden człowiek nie mógł tak po prostu wykształcić tych zdolności.
W takim razie jak można to wytłumaczyć?
Nadszedł czas.
Wyłączyć.
Fredricson powiedział, że już niedługo przeniesie mnie z nocnej zmiany.
Wreszcie.
Obudźcie się.
Czy ktoś mnie słyszy?
Rozpoczynamy dostrajanie.
Gudwinowie. Jerry i Sylwia.
Dzieci Jenny i Mathiew.
Mathiew jest najmłodszy.
Zasmakujecie co to znaczy być bogatymi.
Nim minie noc będziecie mieli miliony.
Doktorze Schreber prawda?
To ty.
Spokojnie doktorze. Chyba nie tak traktuje się pacjentów panie doktorze?
Jeżeli oczywiście jest pan doktorem?
- Błagam. - Co tu się dzieje? Dlaczego oni śpią?
Proszę ściszyć głos.
Dlaczego niczego nie pamiętam? Co wyście mi zrobili?
Pomogę panu. Ale nie tutaj. Tu nie jest bezpiecznie.
Nie mogą nas widzieć razem. Jeżeli nas razem zobaczą...
Nie obchodzi mnie to. Chcę poznać prawdę.
Kim oni są? I dlaczego chcą mnie zabić?
Odpowiedz mi?
Mój Boże. Pan na prawdę to potrafi.
Co?
Ma pan ich moc. Potrafi pan zmieniać rzeczywistość za pomocą myśli.
Właśnie w ten sposób zmieniają budynki.
Przed chwilą zadziałał pan w samoobronie.
Ale ja mogę pana nauczyć zapanować nad tą mocą.
Proszę mi pozwolić. Razem możemy ich powstrzymać i uwolnić miasto.
Moje okulary.
Gdzie są moje okulary?
Skompromitował dobre imię firmy. Więc powiedziałem Fredricsonowi, że musi odejść.
Podjąłeś słuszną decyzję.
Zaatakował mnie. Nie wiem, w którą stronę pobiegł.
Chodźmy doktorze Schreber.
Czeka nas mnóstwo pracy. Prawda?
Tak
Dzisiejszy eksperyment zostanie wykonany w następujących lokalizacjach:
Jeden z pacjentów zostanie zaimplantowany w alei M.
- Jest pewien problem. - Alei M jeszcze nie ma.
Nie została ukończona.
W czasie ostatniego dostrajania wykryliśmy fluktuacje mocy.
Ktoś jeszcze próbował dostrajania?
Ten Murdock jest mocniejszy niż przypuszczaliśmy.
Staje się podobny do nas.
W takim razie my musimy się upodobnić do niego.
Czy pan doktor przygotował to o co go prosiliśmy?
Oto całe życie Johna Murdocka.
Nie wolno nam tego zrobić.
Murdock nie posiada tych wspomnień, więc nie pomogą nam w odnalezieniu go.
Jeśli cokolwiek pamięta będziemy wiedzieć, gdzie go szukać.
On kieruje się strzępkami wspomnień my znamy całą jego przeszłość.
Każda implantacja jednego z nas zawsze kończyła się niepowodzeniem.
To co proponuje Pan Ręka jest jedynym rozwiązaniem.
Rozpocząć implantacje.
Poczuje pan lekkie ukłucie.
Udało się?
Owszem Panie Księgo. John Murdock to ja.
Johnny, Znalazłem tę widokówkę wśród rzeczy po matce.
Ożywia wspomnienia, co? Wpadnij to znów poszukamy razem w terenie.
Ucałowania dla Emmy. Karl
Karl?
Karl Harris.
Harris?
Przepraszam. Jak mogę się dostać do alei C?
Najszybciej metrem.
Coś nie tak?
Długo pan tu pracuje?
Od 25 lat. Nie opuściłem nawet jednego dnia.
Szukamy Johna Murdocka?
Ona nic nie wie Panie Ręko.
To ślepy zaułek.
Myślałem, że implant pomoże nam go wyśledzić.
Ale trafiliśmy tutaj. To irracjonalne.
Instynkt zwykle taki bywa. Ale musimy się nim kierować.
Pan Śpiący sugeruje byśmy szukali go w miejscach, które szczególnie sobie upodobał.
On nie ma takich miejsc.
Proszę pomyśleć. Gdyby był pan Murdockiem dokąd by pan poszedł?
Gdybym nim był. Czułbym się urażony tym, że moja żona przespała się z innym mężczyzną.
A potem próbowałbym się na niej odegrać.
Zostawcie nas samych. Musimy coś dokończyć.
Wszyscy pasażerowie proszeni są o opuszczenie składu.
Opuszczenie składu?
Przepraszam. Jak mogę dojechać do stacji końcowej?
Najlepiej ekspresem.
Hej. Dlaczego się nie zatrzymał?
Bo to ekspres.
Stąd nie ma wyjścia.
Nie wyjedziesz z miasta. Wierz mi. Próbowałem.
Murdock prawda?
Ten, którego poszukują.
Nie jesteś mordercą.
W tym mieście nikt nie jest tym za kogo się podaje.
Kim pan jest?
Policjantem. Przynajmniej w tym wcieleniu.
Oni kradną nasze wspomnienia, a potem obdarzają nimi innych ludzi.
I tak w kółko. Aż nikt nie wie kim na prawdę jest.
Skąd ty o tym wiesz?
Od czasu do czasu ktoś budzi się w trakcie tych zmian.
Nie powinno tak być. Ale zdarza się.
Jestem tego dowodem. Szukają ciebie Murdock.
Mnie też. Ale to nic. Znalazłem wyjście.
Byli tu.
- Zeszłej nocy. - To jego dom.
Wrócił do tej którą kocha.
To chyba dobrze Panie Ręko? Ale musimy się dowiedzieć, gdzie jest teraz.
Owszem. Wiem, gdzie możemy ją odszukać.
W sumie jesteśmy szczęśliwcami.
Słucham?
Odwiedzamy te miejsca, które mają dla nas sentymentalną wartość.
Myślałam, że to prześladują nas wspomnienia.
Być może.
Kiedy byłem chłopcem było tu wesołe miasteczko.
Cała przystań była rozświecona niczym tort urodzinowy.
Mój mąż powiedział kiedyś dokładnie to samo.
W tym samym miejscu.
Gdzie on teraz jest?
Chciałabym wiedzieć.
Co pana tu sprowadza?
Właśnie tutaj poznałem swoją żonę.
A ja swojego męża.
Jakiż ten świat mały.
Co pan tu robi?
Śledzę panią.
Nie ruszaj się.
Johnny? To ty?
Myślałem, że już dawno zapomniałeś o wuju Karlu.
Podejdź no tu chłopcze.
Wujek Karl.
Chwileczkę.
- To ja? - Tak
Dorastałem w Shell Beach?
Tak właśnie powiedziałem. Shell Beach to twoje rodzinne miasteczko.
Jak można tam dojechać?
Nie pamiętam. Nie byłem tam od lat.
Musisz pamiętać. Przypomnij sobie.
Przykro mi, ale głowa już nie ta sama.
- Tam było tak jasno. - Takie czasy.
Zawsze coś pisałeś w tej cholernej książce.
A to ja z twoim ojcem.
Byliśmy tacy młodzi i tacy przystojni.
A moi rodzice?
Gdzie są teraz?
Nie żyją. Zginęli w czasie pożaru. A od tamtego czasu ja się tobą opiekowałem.
Nie pamiętasz?
Co to jest?
To jakaś blizna.
Poparzyłeś się w trakcie pożaru.
Co to znaczy?
To znaczy, że to wszystko jest kłamstwem.
Mąż powiedział, że przyszedł tu ponieważ chciał się sprawdzić, czy jest w stanie...
Chciałam z nią porozmawiać. Myślałam, że wtedy szybciej go znajdę.
Proszę tu zostać. Zadzwonię na komisariat.
Bardzo ładny.
Dostałem go od matki, która niedawno umarła.
Zatrzymałem go na pamiątkę.
Przepraszam
Tylko nie mogę sobie przypomnieć, kiedy mi go dała.
Jak mogłem zapomnieć coś takiego.
Co się z nami dzieje inspektorze?
Sam już nie wiem.
Niczego tu nie zmieniałem.
Możesz tu przenocować.
Cieszę się, że wróciłeś. Nawet jeśli tylko na jedną noc.
Czy ten zegar pokazuje właściwy czas?
Oczywiście. Nigdy się nie spóźniał, ani nie spieszył.
Dochodzi dwunasta w dzień, czy w nocy?
A jak ci się wydaje Johnny?
Już noc. A co się stało z dniem? Jak go przegapiliśmy?
Jesteś zmęczony. Wtedy wszystko jest możliwe.
Prześpij się. A jutro na pewno coś wymyślimy.
Przewodnik po Shell Beach. Napisany przez Johnnego Murdocka.
Emmo on tu jest, ale dziwnie się zachowuje.
Wiem. Nie jest sobą.
Zatrzymaj go tam. Już jadę.
- Spróbuję. - Dziękuję Karl.
Niczego nie mogę pani obiecać.
Johnny. Chcieliśmy ci tylko pomóc.
Karl. Wujek Karl.
Johnny jeżeli masz kłopoty może mógłbym pomóc?
Od dawna go nie widziałem.
Panie Murdock. Jest pan powodem wielu problemów.
- Mów. - Proszę tego nie robić.
I tak pan nie ucieknie. Miasto należy do nas. To my je stworzyliśmy.
- Jak to? - To miasto skradzionych wspomnień.
Z różnych okresów i różnych ludzi.
Co noc dopracowujemy szczegóły w poszukiwaniu prawdy.
- Na jaki temat? - Pana i panu podobnych.
Co to znaczy być człowiekiem.
- Dlaczego? - Ponieważ chcemy być tacy jak wy.
Rozumiem pana ponieważ pamiętam to o czym pan zapomniał.
Proszę myśleć o oceanie. Jako dziecko lubił pan biec na spotkanie falom.
To właśnie tam całował się pan po raz pierwszy.
Kim jesteście?
Widział pan. Wykorzystujemy was.
Niech pan wsiada.
- A ta? Pamiętasz cokolwiek? - Żyła kiedy od niej wychodziłem.
- A to? - To nie ma żadnego znaczenia.
Te obrazki muszą coś znaczyć.
Jakie obrazki?
Przestań ze mną grać. Przestań mnie okłamywać.
Nie kłamię.
W takim razie pomóż mi to zrozumieć. Mam tu fragmenty układanki,
której w żaden sposób nie można ułożyć.
Ja też nic z tego nie rozumiem.
Pozwól, że zadam ci pytanie. Znasz miejscowość Shell Beach?
- No jasne. - Wiesz jak tam dojechać?
- Tak - Powiedz
Wystarczy... pojechać do... Chwileczkę.
Nie pamiętasz prawda? Interesujące.
Ale mam jeszcze lepsze.
Kiedy ostatni raz robiłeś coś w ciągu dnia?
- Nie rozumiem. - Kiedy robiłeś coś w ciągu dnia?
Kiedy ostatni raz widziałeś światło słoneczne?
I nie mam na myśli wspomnienia z dzieciństwa. Czy to było wczoraj? Albo przedwczoraj?
Przypominasz sobie?
Nie możesz prawda? Obawiam się, że tutaj słońce nawet nie istnieje.
Nie śpię od wielu godzin, ale ta noc nie chce się skończyć.
- To czyste szaleństwo. - Zgadza się.
Ale to nie tylko ja jestem szaleńcem. Wszyscy nimi jesteśmy.
- To coś dotyka nas wszystkich. - Zamknij się mam dość słuchania tych bzdur.
- Posłuchaj. - Zamknij się.
Musi być jakieć racjonalne wytłumaczenie.
A to jak wytłumaczysz?
John tak mi przykro.
Nie chciałam cię skrzywdzić. Nawet nie wiem dlaczego to zrobiłam.
Chcę ci to jakoś wynagrodzić.
Posłuchaj. To nie twoja wina. Podejrzewam, że tak na prawdę nigdy tego nie zrobiłaś.
Nie rozumiem.
Wiem, że dziwnie to zabrzmi, ale zrozum, że wcześniej nie znaliśmy siebie.
Poznaliśmy się dopiero tej nocy. To było w mieszkaniu.
Wszystko to co pamiętasz to nie jest prawda. To się nie zdarzyło. Ktoś chce byśmy tak myśleli.
Jak to możliwe? Przecież tak dobrze pamiętam nasze pierwsze spotkanie.
Pamiętam jak się w tobie zakochałam.
A potem jak ciebie straciłam.
Chwileczkę. Jeszcze trochę proszę.
Kocham cię.
Czegoś takiego nie można tak po prostu udać.
Można.
Panie inspektorze. Detektyw Walinski popełnił wczoraj samobójstwo.
Pomyślałem sobie, że powinien pan wiedzieć.
Szef chciał pana widzieć.
Wiem, że namierzył pan zabójcę.
Sir...
buty.
W czym możemy pomóc?
Proszę zasnąć.
Dobry wieczór sir.
Bomsted... chciałem być pierwszym, który ci pogratuluje rozwiązania sprawy.
Proszę nas zaprowadzić do Murdocka.
Śpij.
Doktorze Schreaber.
Wiedziałem, że tu przyjdziesz.
Najwyższy czas, abyś udzielił kilku odpowiedzi.
Oczywiście.
Usiądź.
Często tu przychodzę. To jedno z niewielu miejsc, gdzie mam spokój.
Oni bardzo nie lubią wody. Można to nazwać fobią.
Kim oni są? I czego odemnie chcą?
Powiedzmy, że jesteś przedmiotem ich eksperymentu.
Zresztą wszyscy bierzemy w nim udział.
Przepraszam, ale nie mamy zbyt wiele czasu.
Nie mogę sobie pozwolić na wyjaśnienia w tej chwili.
Wszystkie odpowiedzi znajdują się w tej strzykawce.
Proszę to sobie wstrzyknąć. Tylko w ten sposób wszystko zrozumiesz.
Żartujesz prawda?
Czas ucieka John. Musisz to zrobić teraz.
Proszę oddać broń.
Inspektorze jest w gorszym stanie niż myślałem.
Nie znam się na psychologii. Ale to chyba pan jest niezrównoważony.
Nie wiecie co robicie.
Co właściwie jest w tej strzykawce?
Wszystkie odpowiedzi, których szukasz. Przysięgam ci.
W takim razie przechowam to. Oczywiście jeżeli nie masz nic przeciwko temu.
Idziemy doktorze.
- Dokąd? - Do Shell Beach.
To tam chciałeś się dostać, prawda? Nad ocean.
Niczego tam nie znajdziecie. Obiecuję to wam. Byłem tam.
Skoro tam byłeś to znaczy, że możesz wskazać drogę.
Odmawiam. Nie zmusicie mnie. Nie rozumiecie tam będą na nas czekać.
Nic nie rozumiem. Przecież kiedyś był tu most.
Zrób to jeszcze raz, a twoi przyjaciele będą cię szukać na dnie kanału.
Dla mnie to wszystko jedno. To nie ma znaczenia.
Co?
Kim jesteście?
Musimy przepłynąć na drugą stronę.
Wkrótce otrzymasz wiele interesujących rzeczy Anno.
Nie mam na imię Anna.
Wkrótce nią będziesz.
Ale przedtem jeszcze do czegoś nam się przydasz.
Nazywam ich obcymi.
Porwali nas i przywieźli w to miejsce.
To miasto i wszyscy mieszkańcy biorą udział w eksperymencie.
Zmieniają naszą pamięć w poszukiwaniu tego co czyni każdego z nas unikalną istotą.
Jednego dnia ktoś jest inspektorem drugiego kimś zupełnie innym.
Kiedy chcą studiować zachowanie mordercy przekazują jednemu z nas taką osobowość.
Fabrykują dla niego pamięć. Wspomnienia przyjaciół.
A nawet zagubione rzeczy. A potem obserwują, czy ten ktoś będzie dalej zabijał.
Czy może jesteśmy czymś więcej niż tylko wypadkową naszych wspomnień.
To, że akurat teraz miałeś być mordercą o niczym nie świadczy.
Przedtem miałeś tuzin innych osobowości.
Ale obudziłeś się w trakcie implantowania właśnie tej.
Dlaczego oni to robią?
W poszukiwaniu naszych indywidualności.
Właśnie tym się od nich różnimy.
Sądzą, że badając wspomnienia odnajdą ludzką duszę.
Interesują ich wspomnienia ponieważ wszyscy stanowią tylko jeden umysł.
Ich rasa wymiera. I sądzą, że my możemy ich uratować.
- Co to ma wspólnego ze mną? - Jesteś inny.
Nie pozwoliłeś bym ciebie zaimplantował.
W jakiś sposób wykształciłeś zdolność dostrajania.
To właśnie w ten sposób zmieniają istniejącą rzeczywistość.
W podziemiach mają potężne maszyny, które zwielokrotniają ich telepatyczną energię.
Wszystko to kontrolują. Nawet słońce.
To dlatego cały czas jest ciemno. Oni nie lubią światła.
A ty do czego jesteś im potrzebny?
Kiedy tu przybyliśmy odebrali nam wszystkie wspomnienia.
A teraz dowolnie je mieszają w zależności od tego kogo chcą stworzyć.
Pomagam im w tym ponieważ rozróżniam subtelności ludzkiej duszy.
To zdolność, której oni nie posiadają.
Pozwolili mi zachować wspomnienia związane z nauką ponieważ ich potrzebowali.
Ale wszystko inne zostało wymazane.
Nawet nie wiecie co to znaczy wymazać własną przeszłość.
A moja przeszłość? Moje dzieciństwo? Shell Beach? Wujek Karl?
A to? Kiedy to znalazłem strony były puste.
Nadal niczego nie rozumiesz. Nigdy nie byłeś dzieckiem, nie w tym miejscu.
To wszystko jest iluzją, która otacza nas wszystkich.
To się nigdy nie wydarzyło.
Mówiłeś, że nas tu przywieziono. Skąd?
Przepraszam. Nie pamiątam. Nikt z nas tego nie pamięta.
Nie mam pojęcia, gdzie byśmy teraz byli.
Przyprowadziłem was dostatecznie blisko. Już mnie nie potrzebujecie.
Idziemy.
Nie ma żadnego oceanu.
To miejsce, którego szukasz istnieje tylko w twoich wspomnieniach.
Przestań.
Nie rób tego.
Teraz znacie już prawdę.
Proszę się poddać panie Murdock, albo ona zginie.
A co ona mnie obchodzi. Nawet nie jest moją żoną.
Obchodzi pana. Prawda, że mam racje?
Ja stałem się potworem, którym pan miał zostać.
Czy mam zakończyć jej życie teraz? Tak jakby pan to zrobił?
Nie rób jej krzywdy.
W takim razie poddaj się.
Śpij. Teraz.
Zabić go.
Zabić. Zabić.
Owszem jest niebezpieczny.
Ale może nas doprowadzić do tego czego poszukujemy.
Do duszy.
Rozpoczynamy ostatnią fazę operacji.
Inni ludzie nie będą już potrzebni. Czas poznawania zakończył się.
Teraz nadszedł czas byśby stali się jednością z Johnem Murdockiem.
Już czas panie doktorze. Implantuj go.
Wyłączyć.
Wyłączyć na zawsze.
Co ty robisz?
Mam ci zaimplantować wybrane wspomnienia byś stał się jednym z nich.
Ale troszeczkę zmienię ten plan.
Proszę zaczynać doktorze.
Przykro mi, ale muszę to zrobić.
Pamiętaj.
Jesteś wyjątkowy chłopcze. Pewnego dnia zrozumiesz to.
Bardzo dobrze John. Pamiętaj, że trening czyni mistrza.
I nigdy nie rozmawiaj z obcymi.
John przypomnij sobie.
Pewnie się zastanawiasz, dlaczego ciągle się pojawiam w twoich wspomnieniach?
To dlatego, że przygotowałem je osobiście byś mógł jak najwięcej dowiedzieć się o obcych.
Cała moja wiedza została zawarta w tej strzykawce.
Przeżyjesz i znajdziesz w sobie siłę by walczyć.
Pamiętaj.
Znakomicie. Pewnego dnia będę dla ciebie pracował.
To jest maszyna pozwalająca obcym zmieniać świat. To ona potęguje siłę ich woli.
Musisz sprawić by pracowała dla ciebie. Musisz się skoncentrować.
Coś jest nie tak.
Nie czas na miłość. Ty możesz zmienić ten świat.
Coś ty narobił?
Posiadasz moc, która może wszystko zmienić, ale musisz zacząć działać. Teraz.
Wiedziałem, że dasz radę.
Teraz ty posiadasz największą moc. I to ty kierujesz ich maszynami.
Gdzie jest Emma?
Ona już nie jest Emmą. Została ponownie zaimplantowana.
W takim razie przywróć jej pamięć.
Nie mogę. Placówka, gdzie przetrzymywałem wspomnienia została zniszczona.
Przykro mi. Co teraz zrobisz?
Naprawie to wszystko.
Sam powiedziałeś, że mam moc.
Dzięki maszynom mogę wszystko odbudować.
Stworzyć taki świat jaki będę chciał.
Muszę się tylko mocno skoncentrować.
Dokąd idziesz?
Do Shell Beach.
- Nie trzeba. - Nalegam.
Dziękuję.
Czekałem na ciebie. Co robisz?
Wprowadzam kilka małych poprawek.
Czy wiesz czego dokładnie chcesz?
Zaryzykuję.
Ja umieram. Nasz gatunek nie może przyjmować waszych implantów.
Chciałem wiedzieć jak to jest. Co czułeś.
Chciałeś powiedzieć co miałem czuć.
Ta osoba to nie ja. Nigdy nią nie byłem.
Chcieliście wiedzieć co sprawia, że jesteśmy ludźmi. Tego tutaj nie ma.
Szukaliście w niewłaściwym miejscu.
Tak tu pięknie.
Tak jasno.
Wie pani gdzie jest Shell Beach?
To chyba tam.
Idę tam. Chce pan iść ze mną?
Pewnie.
Na imię mam Anna. A pan?
John. John Murdock.